İşte şimdi oldu!
''Hayatımın en mutlu anıymış, bilmiyordum. Bilseydim, bu mutluluğu koruyabilir, her şey de bambaşka gelişebilir miydi? Evet, bunun hayatımın en mutlu anı olduğunu anlayabilseydim, asla kaçırmazdım o mutluluğu. Derin bir huzurla her yerimi saran o harika altın an belki birkaç saniye sürmüştü, ama mutluluk bana saatlerce, yıllarca gibi gelmişti.''
Orhan bey konuşmaya başladı içimizde. N'olur Orhan bey bu şarkıyı da sen koymuş olamazsın teybe. Noktalama işaretlerinden yoksun bir adamı hatırlattın kış gecesi-üstelik karlı-. Evet, bu karlı gecede saat tam on ikiyi vurduğu zaman, o zamana, yaza gittik. Ben ve diğerleri. Önce benden başlayacağım, yine usulca.
O zaman, güzeldim ben. Şimdiden ne farkı mı var? Yapmayın efendim, gülerdik o zaman. Ağlardık da elbette, ancak tıpkı şarkıdaki tok sesli kadının söylediği gibi, ağlardık fakat umut var idi arkasında. Ailem çoktu. Şimdi bir anne, bir baba bir de kardeşe sahibim. O zamanlar kardeşim, pembe giysilerinde küçücük bir kız kardeşti. Şimdilerde kocaman bir kadın, üstelik pembe eskisi kadar yakışmıyor ona. Babam elleri kocaman bir adamdı, şimdi de elleri kocaman fakat, bana büyük bir insanmışım gibi davranıyor üstelik artık badem şekeri getirmiyor eve gelirken kendim alabilirim çünkü. O zaman, bir avuç insandık fakat kalabalıktık. Hayallerimiz kalabalıktı... Birçok şeye karşıydık ve bir o kadar da neşeli. Ve yine birçoğumuz aşıktık, kimimiz en yakınımızdakine, kimimiz en olmayacak olana. Ancak birlikte seviyorduk işte, birimizin aşkı hepimizin aşkıydı sanki. Ben o zaman, güzeldim. Ne modadan ne süsten anlardım ama güzeldim, anlıyor musun? Gencecik bir çocuk vardı, saçına jöle sürmekle büyüdüğünü sanan. Ve o da aşkı filmlerden, şarkılardan öğrendiği kadar biliyordu; olsun, bana yetiyordu. Güzeldim ben, öyle diyordu. Şimdi mi? Çirkin bir kadın oldum, üstelik modadan anlıyorum.
Biz. Evet, biz Orhan bey. Artık biz olduk, o zamanlar ben idim. O yaz günü, güneş yanaklarımızı yakıyordu şimdiki gibi saatlerce güneş altında yatmadan, öyle güzeldim ki, heyecandan tenim pürüzsüzleşiyordu. Şimdi biz, Orhan beyin cümleleriyle avunuyoruz.
