Ne kalın perdedir o,koyu kırmızı.Bir gün üzerimize düşecek diye korkarım.İnsan başını eğer de ayaklarına bakar,başını kaldırdığında iş işten geçmiştir.Esiri olmuşsunuzdur tepenizdeki ışığın ve karşınızdaki karanlığın.Nefesleri duyarsınız,sıcak bir buhar gibi değer geçer teninizden.
Dağları yutmuş gibi şişer karnınız,içinizden volkan olur çıkar;kimi ince bir ağlama,kimi geniş bir kahkaha.
İnsana insanı gösterme sanatı bu.
İnsana olduğunu,olabileceği ve olamayacağını.
ve kimse görmez içinizdeki patapatapatapatapata atan et parçasını.Artık ''insan'' olmuşsunuzdur,sırf kendilerini görmeleri için,bilmeleri...Gözleriyle biraz olsun yaşama dokunabilmeleri için.
Siz söndüğünüzde onlar yanar.
İnsan aklı alamayacak kadar bir kısa süre,sonrası uğultular,konuşmalar.
Ve o perde indiğinde çoktan,hangisi olacağınızı şaşırırsınız;ayağına bakan bir deli mi,gözlere bakan bir deli mi?
Doğrudur,herkes bir şey için delidir biraz.